Foto Roy Drommel.

Zou het een pop zijn ?

Zou het een pop zijn ?.
Vroeg ze.
Tweede kerstdag.
Ik liep met mijn zoon langs het water
dat grijs en puistig golfde.
De stevige wind voelde on-winters lauw aan.
Als van een mooie herfstdag.
Zou het een pop zijn ?

Ik kijk in gedachte naar haar.
Gvd dat konijnen bewustzijn.
Tuurlijk ben ik kwaad.
Laaiend.
Ik zet alles netjes op een rij.
Rangschik net zo lang tot er overzicht zou moeten zijn.
Geen moeite is me te veel.
Gvd, zou het een pop zijn.

Starend naar een witte steunbalk graaf ik me in.
Zal het me helpen als ik niet naar een witte balk
staar maar naar een ossenbloed rode balk.
Of naar een balk die al van zoveel tijden is.
Alles heeft invloed, toch ?

Steeds dieper kom ik vast te zitten
in mijn konijnen bewustzijn.
Want laten we eerlijk zijn.
Ik bak er ook weinig van.
Bekt wel lekker.
Konijnenbewustzijn.
Je kunt je flink afzetten op de letter K
en dan fijn landen op de N, en dan ondertussen
kijken naar het resultaat.
Voelt ze het ?
Gvd !

Zou het een pop zijn ?
Pap, die mevrouw vraagt je wat.
Een pop ?
Ik klauter over het gesteente van de dijk naar het water
en zie haar liggen.
Ik zag het meteen.
Prachtige billen boven het water oppervlakte.
Maar wel dode billen.
Zonder twijfel.
Nee, geen pop.
Dode billen in grijs puistig water.
Haar gezicht is niet te zien.
Mevrouw u kunt wel bellen hoor.
Het is over.

Edwin.